Ook een storm gaat voorbij
Ook een storm gaat voorbij. We zijn slechts voor een korte tijd te gast op de aarde. Zo apart dat we denken dat alles om ons draait. Apart dat het moeilijk is om wat we als groei-ervaringen krijgen niet van harte kunnen accepteren.
Ook een storm gaat voorbij
Een deel van ons staat er niet bij stil dat we voorbijgangers zijn. Want dit is niet onze uiteindelijke thuis. We houden het liefst het leven in de greep. Enerzijds ervaren we dat we deels controle hebben over hoe we omgaan met groei-ervaringen. En onze reacties erop. Maar niet over andermans groei-ervaringen en reacties. En ja, ook een storm gaat nu eenmaal voorbij, net zoals de tijd.
Controle willen
Constant bezig om maar controle te willen hebben. In werkelijk alles. Kijk wat in relaties gebeurt. Controle houden. Als we de controle los zouden laten. Zou dat betekenen dat we onszelf en anderen zien. Zoals we werkelijk zijn. Want controle wil zien zoals het moet zijn. Dat is het grote verschil. Uiteindelijk blijft niets staan, een storm ook niet.
Elkaar onder de duim houden
Waardoor ontstaat die controledrang. Het elkaar onder de duim houden? Het leven vanuit angst? Dat is wat de mens zichzelf aandoet. Omdat de mens niet leert wat liefde daadwerkelijk is.
In wezen is het niet liefdevol om de ander uit eigenbelang te willen veranderen. En zo dus onder de duim te houden. Hieronder zit altijd angst. Het moment dat we dit gaan inzien. Starten we verbinding te maken met de liefde voor onszelf. Dan kunnen we elk persoon die we ont-moeten precies laten zijn zoals hij is. En dat is ook hoe een storm voorbij kan gaan.
Uitdaging op het aardse
Misschien is dit zelfs de belangrijkste uitdaging op deze aarde. Althans dat is wat ik als essentie voor mezelf meer en meer ervaar. Het is een proces waarin ik mezelf ont-doe van moeten in een ont-moeting. Dit kan net zo gebeuren als dat een storm uiteindelijk voorbij gaat.
Bewust schrijf ik de woorden op mijn manier met de nadruk op ‘ont.’ Met momenten ervaar ik mijn innerlijke rit naar het ontmoeten met mezelf en de ander. Als een uitdaging om mezelf en de ander te zien met mededogen, respect, verdraagzaamheid en acceptatie.
Jezelf accepteren zoals je bent
Ertussen laveren alle emoties die zich laten zien. Zodat ik ja leer zeggen vanuit mijn essentie. Ja tegen mezelf wie ik ben en ja tegen de ander die ik ontmoet. Ik ontsla mezelf van het moeten.
Waardoor je ook de omgeving laat zoals ze is. Dus ook de ander laat zoals die is. Er is namelijk niets te controleren. Maar ook niets te manipuleren. Hiermee verstoren we alle wijsheid die we in ons hebben.
Wijsheid zit reeds in ons
De mens wil dus controle. Over werkelijk alles. Dit verstoord zijn wijsheid die we in ons hebben. Sterker nog, mee geboren worden. We noemen dit ook wel ons innerlijke universum, de goddelijke harmonie. Die door alles en iedereen heen stroomt, alsook in onszelf. Ook een storm gaat voorbij. Met andere woorden. Dit leven gaat voorbij. En alles wat jij vanuit controle wilt vasthouden veroorzaakt op een gegeven moment een storm.
In gevecht met zichzelf
Op het aardse is de mens constant in gevecht. En vanuit de illusie waarin we leven, denken we dat we met anderen in gevecht zijn. Maar we zijn met onszelf in gevecht. Om de liefde in ons weer te kunnen omarmen. Vanwege een laag die over ons als kind zijnde is uitgestrooid. Zoals we moeten gaan zijn. Zijn we liefde kwijtgeraakt. En daardoor hebben we die controledrang. Constant ook op onze hoede zijn. Niets bakken van liefdesrelaties, verbindingen. Want we zijn immers niet op een juiste liefdevolle manier in verbinding met onszelf. En uiteindelijk moet men begrijpen dat ook een storm voorbij kan gaan.
Het universum is heilig. We kunnen het niet verbeteren. Als we het proberen te veranderen, vernietigen we het. Als we het proberen vast te houden, raken we het kwijt.





