Paragnost Eddie & Consulenten

Passieve agressie

Passieve agressie‘ Mijn leven is een puinhoop. Ik lig in scheiding met mijn partner, ik heb geen vrienden meer, niemand houdt van me, iedereen heeft een hekel aan mij. Ik heb altijd al een hekel gehad aan mezelf. Wat vertellen de sterren me ‘.

Ook ik weet niet meteen hét antwoord te geven op die vastberaden uitgesproken stellingen…ik ken natuurlijk de knepen van communicatie, zoals de meesten, mijn eerste ingang was wat ze verwachtte van dit consult.
‘ Ja, ik lees dat je iemands zielspad kan vertellen, maar ik heb geen pad, ik zou het niet weten, want niemand moet me, iedereen mijdt me ‘…..Die herkenbare generalisaties als niemand, iedereen, nooit …en hoe die met krachtige vragen benaderen, stuitte al meteen op groot verzet. Hoe durf ik toch wel iemand die vraag stellen of er werkelijk niet één persoon is die wel om die persoon geeft.

‘ Neen, niemand, ik heb zelfs een hekel aan mezelf ‘.
Welke ingang ik ook neem om de cliënt mee te nemen in het kijken naar de overtuigingen, gedachten….de overtuiging zat duidelijk heel diep in het systeem verankerd. Voorzichtige pogingen om toch iets los te weken, al was het maar om toch even zelf de vraag stellen tot de deur op een klein kiertje te zetten, mislukten. Ik zou het antwoord, welk antwoord want er was uiteindelijk geen vraag, uit de sterren horen te plukken.

Iedereen verlangt naar liefde, koestering, acceptatie. Alleen is het vaak door persoonlijke ervaringen uit een soms ver verleden, moeilijk om liefde toe te laten en dat is het grote verschil bij mensen die zich passief-agressief opstellen en onbewust de liefde en acceptatie afwijzen.
Soms doen mensen dingen waarbij de ander wordt uitgedaagd door hen aan tests te onderwerpen waaraan geen mens kan beantwoorden of zo veeleisend zijn dat de ander zich uitgebuit of zelfs misbruikt door voelt.

Soms wijzen ze liefde af door met weinig respect over de partner, vrienden, collega’s, familie te praten, onderuit te halen. Minder bewust kunnen ze hun overtuigingen dat ze geen liefde verdienen uiten via hun gedrag, door intieme momenten te verstoren, verschillende relaties tegelijk te hebben, anderen bij herhaling te laten staan, beloften niet na te komen en zich nors, kritisch, egocentrisch te gedragen, zodat de ander zich afgewezen voelt.
Iemand die moeite heeft met het aanvaarden van liefde, voelt zich leeg van binnen, verbitterd, hol, misschien beschaamd over situaties uit het verleden, maar vooral onwaardig om recht te hebben op liefde. Het is intens pijnlijk niet in staat te zijn positieve gevoelens te accepteren, te vertrouwen, te internaliseren en ze tot de jouwe te maken, vooral als je niets anders liever wil!

Ook in dat geval is het belangrijk zich bewust te worden, hoe aarzelend ook, van het patroon van je reacties. Daardoor maak je je los van de gedachte en de overtuiging dat iemand anders de schuld is en dat alles altijd op een teleurstelling uitloopt en ga je beseffen: ‘ Ik heb een eigen aandeel in dit probleem. Ik kan ook een aandeel hebben in het verbeteren van een onbevredigende situatie. ‘

Misschien zal je in de loop der tijd gaan merken dat niet alleen liefdesrelaties ondermijnd en kapotgemaakt worden door gevoelens van onzekerheid, ongeloof en verzet tegen wat anderen te bieden hebben.

Misschien merk je op je werk of eenvoudig wanneer je het eten kookt, de tafel dekt, hoeveel moeite je het kost de waardering, betrokkenheid en genegenheid van anderen te accepteren, hoe gemakkelijk het is een compliment of vriendelijk gebaar af te zwakken of te negeren en dat je daarmee jezelf een belangrijke ervaring van voldoening onthoudt.

Omdat passieve-agressoren zichzelf meestal als het slachtoffer zien, gekwetst, gekleineerd en slecht behandeld, is hun emotionele verhaal vaak vastgelopen, en als het in beweging komt, gaat het in een slakkentempo. Er zijn mensen die hun afwerende houding en verbitterde zelfmedelijden weken, maanden, jaren, zelfs levenslang kunnen volhouden.

Eigenlijk is het een manier van machtsuitoefening, een manier om anderen te breken en relaties met geliefden, buren, collega’s, familieleden kapot te maken. De grootste tragedie is dat liefde, vanuit dit perspectief, altijd aan voorwaarden is gebonden: iets wat niet gegeven- en aanvaard- maar ‘ verdiend ‘ moet worden.

Die beperkte benadering leidt altijd tot bepaalde reactiepatronen, maar helaas weigeren passieve agressoren naar dit soort aanwijzingen te kijken. En dit gevoel had ik dus in dit gesprek.
Ze negeren de signalen en zoeken iemand anders aan wie ze de schuld kunnen geven. Ze nemen niet bewust de verantwoordelijkheid op zich voor wat er nu gebeurt, ook al merken ze dat er een subtiele verandering in de reactie van andere mensen optreedt.

Passief-agressieve mensen vinden dat anderen moeten weten waarom ze lijden , ook als ze daar zelf niets over kunnen of zelfs willen vertellen. Omdat de meesten dat niet weten worden ze nog bozer en wordt hun boosheid/ woede vaak steeds algemener. ‘ Je kunt me niet helpen, niemand kan me helpen, jij kwetst me, mensen kwetsen met altijd. ‘

Vaak worden passief-agressieve mensen gedreven door de gevoeligheid van een gekwetst kind dat denkt dat anderen zijn gedachten moeten kunnen lezen of dat iedereen de dingen moet zien zoals hij, een kind dat denkt dat alleen zijn pijn telt en er niet bij wil of kan bij stilstaan dat het op zijn beurt anderen kwetst.

Mensen die geconfronteerd worden met de pijn en verwarring van passieve agressie denken meestal dat ze drie keuzes hebben: weggaan en een prettiger omgeving zoeken, luid en duidelijk de aandacht vestigen op wat de passieve agressor doet, of de ander behandelen als een klein kind en hem proberen op redelijker gedachten te brengen zonder het te confronteren met het gedrag en te vragen eindelijk volwassen te worden.

Ze kunnen ook reageren door zelf agressief te worden, waardoor vrijwel altijd een patroon van wederzijdse verbittering en teleurstelling ontstaat, dat heel weinig ruimte biedt voor het tonen en aanvaarden van liefde.
Het klinkt wellicht vreemd: passief- agressief gedrag…maar nuchter als ik ben, is dit toch wel wat soms wel eens voorkomt. En dan heb ik uiteindelijk toch maar één goed advies: neem een professioneel therapeut onder de arm en werk aan die pijnlijke stukken, helaas is dat soms niet datgene wat iemand graag hoort, en ik pluk zeker geen antwoorden uit de sterren, maar kijk wel nuchter naar een situatie. Ik kan echt niemand vooruit helpen op die manier, en misschien wil iemand niet vooruit geholpen worden, ook die gedachte kwam spontaan in me op, dan enkel het verhaal van ellende blijven herhalen, tot wanneer….?
De impact van passief-agressief gedrag is niet te onderschatten.
Het is ieders keuze en verantwoordelijkheid om uit de vicieuze cirkel te stappen door de beslissing te nemen te kiezen om het verleden te helen.
Zoveel mensen zijn die weg ingeslagen en zijn gelukkig met die beslissing. De keuze om uit het slachtofferisme te stappen of het toch doorgaan?

Wil je hier graag over praten/ chatten, voel je welkom .
Mieke Moon Box 45
www.miekecoigne.com