Paragnost Eddie & Consulenten

Laat me niet alleen

Laat me niet alleenAngst om verlaten te worden….

In heel wat gesprekken merk ik voornamelijk bij vrouwen een heel diepe angst om verlaten te worden. Vrouwen vertellen met vaak dat hun partner angst heeft om zich te binden. Bindings- en verlatingsangst. Er valt vanuit psychologische en therapeutische achtergrond heel wat meer over te schrijven en te vertellen dan hetgeen ik doorgaans in gesprekken hoor. Ik kan wel ergens uit een gesprek voorzichtig denken dat de één of de ander hiermee te dealen heeft, maar ik vind het niet verstandig om via een telefonisch consult dergelijke uitspraken te doen. In een verhaal zijn altijd twee mensen met elk hun eigen verhaal en de bedoeling is om patronen en valkuilen te herkennen en die valkuilen en patronen te doorbreken zodat een relatie gezond kan functioneren.
Om het beeld van ‘ verlatingsangst ‘ even ruimer te schetsen, zijn er twee vormen van verlatingsangst dewelke hun oorsprong vinden in twee verschillende opvoedingsmilieus nl verlatingsangst die gebaseerd is op afhankelijkheid en de tweede is gebaseerd op verlieservaring en / of instabiliteit. Mensen die zich afhankelijk gedragen geloven niet dat ze zelfstandig kunnen functioneren en hebben iemand nodig die hen door het leven leidt. Iemand die gelooft dat zijn/ haar leven van iemand anders afhangt, is heel angstig dat hij/ zij iemand zal verliezen ( een angstgedachte die heel erg overweldigend kan doorwerken in een relatie).
In de tweede vorm van verlatingsangst is er geen sprake van afhankelijkheid, het is de angst dewelke voortkomt uit onstabiele relaties met diegenen bij wie ze wél die stabiliteit moesten krijgen vb moeder, vader, broer(s) , zus ( sen) en vrienden. Ze functioneren dus wél heel autonoom maar zijn wel emotioneel afhankelijk hen.
Hoe herken je de tweede vorm van verlatingsangst? Je kan het niet verdragen om zonder je hen te zijn, je voelt je hopeloos verloren en voelt niet de verbinding die je zo hard nodig hebt. Via hen voel je je verbonden met de wereld en zonder hem ben je verloren, je voelt je nergens thuishoren.
Je hebt dus andere mensen nodig als troost en dat is dus het verschil tussen de twee vormen van verlatingsangst. Als je je afhankelijk voelt heb je iemand nodig die voor je zorgt, als een kind. In het ene geval ben je dus op zoek naar hulp, leiding, verzorging en in het andere wil je liefde, koestering en emotionele verbinding.

Afhankelijke mensen hebben vaak heel wat helpers achter de hand, mensen die kunnen inspringen als iemand wegvalt vb. Dus in dit geval zijn er wel weer andere mensen die de plek kunnen innemen. Of ze vinden heel snel weer iemand anders met wie ze een afhankelijke relatie aanknopen. Afhankelijke mensen verdragen geen eenzaamheid en zijn vrij goed in staat om iemand te vinden die voor hen zorgt. Ze gaan dan van de een naar de ander.

Dit is anders voor mensen die bang zijn emotioneel in de kou te staan; ze kunnen heel goed lang alleen zijn en trekken zich juist terug uit intieme relaties omdat ze zich te vaak gekwetst hebben gevoeld en uiteraard ook omdat ze bang zijn opnieuw gekwetst te worden. Als kind hebben ze geleerd met eenzaamheid om te gaan, ze weten heel goed hoe ze kunnen overleven , dus dat is voor hen niet het probleem. Steeds opnieuw mensen verliezen is beschadigend. Ze binden zich en dan raken ze hen opnieuw kwijt. En het verhaal is: opnieuw alleen zijn.

Er ontstaat een vicieuze cirkel van negatieve gevoelens; angst, verdriet, boosheid : de vicieuze cirkel van de verlatingsangst. Verdriet kan zelfs overgaan in een depressie.

Verlatingsangst ontstaat vaak pre-verbaal, tijdens de eerste levensjaren, voordat kinderen leren praten. Dit is ook de reden waarom volwassenen er niet goed kunnen over nadenken; als je over het gevoel praat, dan wordt vaak gezegd: ‘ Ik voel me helemaal alleen ‘ of ‘ Er is niemand die echt van me houdt ‘.

Het is evengoed ook mogelijk dat je ‘ aanleg ‘ hebt voor verlatingsangst, dat je niet goed alleen kan zijn. Ook dit is een mogelijkheid en komt ook vaker voor, zonder dat hier echt sprake is van de vernoemde vormen.

Er zijn een aantal situaties die verlatingsangst veroorzaakt hebben;
– Je kan zelf niet zo goed alleen zijn
– Het overlijden van je ouders, of één van je ouders op jonge leeftijd
– Hospitalisatie van je moeder waardoor je een tijdje opgevangen werd
– Moederfiguur was niet stabiel, niet emotioneel in balans , depressief, boos, of ze liet je op één of andere manier in de steek emotioneel
– Scheiding van de ouders op jonge leeftijd, veel ruzie in het gezin zonder scheiding
– Geen aandacht van je ouders of één van je ouders door omstandigheden
– Opgegroeid in een vrij gesloten gezin waardoor je in een overbeschermend gezin leefde en niet leerde voor jezelf te staan.

Dat het overlijden van een ouders ( of beide ouders) de meest tragische bron van verlatingsangst is, wordt in diverse onderzoeken, bevestigd.

Het op jonge leeftijd ‘ verlies ‘ ervaren laat zeker zijn sporen na voor intieme relaties waarin net die angst om in de steek te worden gelaten of iemand dierbaar te verliezen voor emotioneel heftige relaties zorgt, waar maar heel weinig emotionele rust is…daarom is professionele therapeutische hulp de weg om het verleden te verwerken.

Verlatingsangst wordt herhaald in intieme relaties: de herhaling van het verleden is onvermijdelijk. Dat de vicieuze cirkel doorbroken kan worden, kan je lezen in het vervolg van dit blog.

Wil je hier hierover praten en / of herken je in jouw relatie wat in dit blog verhelderd wordt, voel je welkom.
Warme hartegroet
Mieke Moon Box 45
www.miekecoigne.com