Paragnost Eddie & Consulenten

Kort lontje?

Kort lontje? Wat heeft een kort lontje nu te maken met spiritualiteit?
Het lijkt wel alsof in de naam der spiritualiteit een beeld opgehouden wordt dat spirituele mensen altijd in vrede moeten zijn, altijd vriendelijk horen te zijn, altijd in perfecte harmonie. Enerzijds worden spirituele mensen gezien als zwevers en anderzijds als spirituele mensen hun emoties laten zien, wordt het een ander verhaal.
Iedereen moet blijkbaar elkaar lief en aardig vinden. Zodra het lieve plots niet meer zo lief is, wordt het beeld bijgesteld.
Nu, eerlijk, heb jij ook soms eens een kort lontje?
Ben jij ook soms snel geprikkeld, geïrriteerd?
Ben jij altijd in perfecte harmonie?
Of sta je jezelf toe ook eens te wiebelen? Zonder jezelf te verwijten dat dit niet kan omdat jij een spiritueel mens bent?
Veel interessanter en leerzamer is jezelf de vraag stellen waarom je snel boos wordt, snel geïrriteerd, als patroon op een situatie, een persoon enz.
Er zijn mensen die de indruk wekken voortdurend boos rond te lopen, anderen afsnauwen als iets niet goed lukt of niet meteen lukt. Menselijke reacties zijn dan meestal, een omweg maken en die persoon vermijden. Of zeker niets doen of het zeggen waardoor je meteen de volle lading over je heen krijgt.
Voor velen ligt de oorzaak in een moeilijke jeugd. Als je in een omgeving bent opgevoed waarin boosheid de doorslaggevende communicatiestijl was, heb je geleerd om op dezelfde manier te reageren. Als je ouders je niet zo liefdevol behandelden, heb je onderhuids gevoelens van verdrongen woede in je opgesloten. In lichaamswerk zeggen we dat ons lichaam een bevroren geschiedenis is. Alles zit netjes verborgen tot er op een knopje wordt gedrukt en bam.
Stressvolle en traumatische gebeurtenissen kunnen tot boosheid leiden en dat zie ik vaak bij mensen die één en al boosheid uitstralen. Lichaamstaal liegt nooit. Tenminste als je de taal van het lichaam op een neutrale manier kan lezen.
Nog even dieper gaan want onder de laag van boosheid zitten meestal diepere gevoelens. Boosheid dient om zichzelf te beschermen, om te voorkomen dat je je bewust wordt van de onderliggende subtiele gevoelens als angst, schaamte, schuld, verlegenheid, verdriet.
Door opmerkzaam te worden van je gevoelens van boosheid, kan je jezelf losmaken van de emotionele ketting waaraan je meestal een te lange tijd bent vastgeketend.
Door bewust de emotie op te merken op het moment dat deze opkomt en vooral ook lijfelijk te voelen waar die boosheid zich laat voelen, kan je leren op een vriendelijke manier en met mededogen naar jouw gevoel te kijken.
Het gaat om bewust worden en bewust zijn van de plek waarin je je geraakt voelt. Meestal is het een trigger uit het verleden waar je nu zo heftig op reageert. Door naar je ademhaling te gaan, ga je uit je hoofd, ga je naar je midden.
Door jezelf niet te bekritiseren, begint het helingsproces.
Via mindfulness kan je de cirkel doorbreken. De eerste stap is je bewustzijn van mogelijke opruiende gedachten. Je ademt bewust naar je midden, je buik waardoor je jezelf tot rust kan brengen. Het gaat niet om het onderdrukken van boosheid, maar wel de manier waarop je met boosheid omgaat. Je wordt waarnemer en laat je niet meeslepen in ongecontroleerde woede.
Bewust zijn van hetgeen jou triggert vraagt oefening in bewustworden en bewustzijn.
Je ziet de aanleiding, je vormt snel een oordeel op basis van je ervaringen uit het verleden, je hebt boze gedachten hierover. Je voelt je boosheidgevoelens aan de oppervlakte komen, je reageert boos, je voelt je helemaal gespannen, dat ervaar je lijfelijk, omdat je je gefrustreerd of gestresseerd voelt, ontploft. En hoe anderen reageren, ook vanuit hun belevingswereld, kan je niet zomaar voorspellen.
Het gaat dus niet over het onderdrukken van hetgeen je voelt; alle gevoelens en emoties hebben bestaansrecht. We zijn gevormd op aarde door mensen die zelf op hun beurt gevormd werden.
De insteek is dat het fijner is voor jezelf de wortels aan te pakken van waaruit stresstoevoegende gevoelens en emoties zijn ontstaan.
Het is prettiger voor jezelf en de mensen met wie je omgaat of samenleeft. Bovendien heel je het verleden en mag je trots op jezelf zijn de stappen te zetten naar hartsverbonden communicatie. En ja, alle gevoelens en emoties zijn welkom, daarom ben je ook mens.
Ik zeg altijd: ‘c’est le ton qui fait la musique’ en voor je dit kan belichamen is het soms wel eens nodig wat dieper te graven.
Samengevat. Je realiseren dat je een sterke emotie voelt. Accepteren dat de emotie er is. Observeren welke gedachten er zijn. De opbouwende spanning in je lichaam voelen, en je niet-identificeren met de emotie. Concreet betekent dit leren waarnemen.
Je bent niet je emoties, je bent niet jouw boosheid. Emoties komen en gaan, net zoals de wolken komen en gaan. Alleen kan er tussenin zoveel gebeuren dat het leven een drastische wending kan nemen.
Gevangenissen worden vaak bevolkt met mensen die niet de handvatten hebben gekregen om met de diep verdrongen emoties om te gaan. Ik mag dit schrijven, omdat ik 10 jaar geleden mannen in een mannengevangenis vanuit mijn toenmalige opdrachten heb begeleid en geloof me. Ik heb meer gezien, ervaren en gevoeld dan je in kranten leest. Ik heb de vaak gebroken mens achter ‘de dader’ gezien.

Warme groet
Mieke Box 45
www.miekecoigne.com