Paragnost Eddie & Consulenten

Je goddelijke vonk

Je goddelijke vonk De energie van vandaag voelt anders dan gisteren. Heeft het me mezelf te maken of met iets anders dat zich buiten mijn zicht afspeelt? Ik voel beide. Ik voel niet een of dit of dat.
Ik kijk naar de lucht die voor de zoveelste dag op een rij bezoedeld wordt met chemtrails. Vandaag merk ik een wolkenformatie op die kunstmatig aanvoelt.
Mijn ziel laat me zien dat ik met meer vrede, mededogen en liefde naar mezelf mag kijken. Ik ben me bewust dat ik de belichaming van Spirit ben, ik voel de goddelijke vonk in mijn wezen. Ik kijk niet langer naar buiten, maar word naar binnen getrokken. Ik schakel tussen hier en daar en zoek de verbinding tussen beide. Of is er meer?
‘Ja’, fluistert mijn ziel. ‘Er is zoveel meer en het wordt allemaal helder als je er klaar voor bent. Heb vertrouwen en geduld. Laat je niet afleiden door krachten die niet overeenstemmen met je goddelijke essentie.’
Als jij in de spiegel van je ziel kijkt, zie jij dan wat jij wilt zien?
Kan je onbevangen op een heel eerlijke manier voor jezelf naar jezelf kijken?
Heb je vrede met jezelf? Liefde voor jezelf?
Zie je vanwaar je komt en waar je nu staat in jouw groei?
Wat voel je? Wat denk je? Wat wordt nog verder losgetrild en durf je hier ruimte aan te geven?
Zie jij die goddelijk vonk in je hele wezen?
Ben je je bewust dat je de belichaming van Spirit bent waardoor het gemakkelijker kan worden om respect voor jezelf te hebben?
De liefde die we in ons hele wezen dragen, mag nu uitgestrooid worden over het water. Sluit je ogen en verbind je opnieuw met het stralende, goddelijke wezen dat je bent. Adem bewust diep in, laat alle spanningen die je voelt helemaal los, en zie hoe je de eeuwigdurende liefdesbron uitstrooit over het water. Voel wat er gebeurt in je hart, zie wat het met je doet.
Heb vrede met jezelf, want je bent mooi en er wordt van je gehouden.
Als je jezelf niet accepteert, niet van jezelf houdt, blijf je muurvast zitten in een slachtofferrol. Het enige voordeel van de ontkenning en het gedrag als een slachtoffer is, dat je nooit een risico hoeft te nemen. Je laat jezelf niet zien, je blijft je verbergen achter een masker. Een masker waardoor je een vreemde voor jezelf blijft. Een vreemde voor de ander.
Hoe pijnlijk is het als ik dieper inkijk: geboren worden en doodgaan. En tussen die twee laveren we als geconditioneerde schapen doorheen: het leven, denkend dat dit dan het leven moét zijn.
In de periode dat ik gevraagd werd op een geriatrie-afdeling in een ziekenhuis te werken als vervangend ergo-therapeut, heb ik heel veel naar levensverhalen van ouderen geluisterd. De weg naar hun laatste levensfase als een bijzonder mooi geschenk ervaren. De confrontatie met afscheid nemen en loslaten. Hun verhalen hebben mijn hart geraakt en geopend. Waar ik dan vaak de opmerking kreeg dat ik me teveel verbond met die mensen, voelde ik dat dit mijn manier was om echt nabij te kunnen nazien. Om eigen angsten voor de dood, het einde onder ogen te zien. Het einde van een aards leven weliswaar. Ik heb mijn eigen lieve grootmoeder bij haar laatste aardse adem-zucht bijgestaan in het ziekenhuis waar ik werkte. Ik zag haar strijd om vast te houden, las een stukje uit het Tibetaans Dodenboek, fluisterde haar zachtjes toe dat het goed was om te gaan. En toen kwam de laatste, krampachtige adem-zucht en zag ik hoe het zilveren koord verbroken werd. De kamer was gevuld met een bijzonder helende energie, heel sereen, heel liefdevol. Ik zag geen wezens. Ik voelde iets groters wat ik niet kan/kon benoemen.
Ik heb van alle verhalen die ik in vertrouwen mocht beluisteren deze altijd in mijn hart gedragen: verloochen nooit jezelf, kijk in de spiegel en leef vanuit jouw waarheid. Je bent niet alleen verantwoordelijk voor jezelf, maar het is ook belangrijk om heel goed zorg te dragen voor je goddelijke vonk.
Het is een uitdaging om te aanvaarden dat het soms moeilijk kan zijn de dingen helder te zien. Zeker als er die stemmetjes zijn die hard doorklinken als: ‘het is gevaarlijk, niet normaal, gestoord, niet aangepast, niet volgens de voorschriften van de gedragsregels en de wetten die ons ons leven lang in een dwangbuis kunnen houden.’
Wil jij dit leven op die manier leiden? Geboren worden, overleven en doodgaan?
Door je af te wenden van jouw waarheid, blijf je jezelf heel hard verloochenen. Loochenen brengt me naar het woord liegen. Liegen tegenover jezelf, leven in een leugen.
Waag de sprong naar een magisch leven, laat de behoefte die je vastzetten in zovele rollen los om te worden wie je werkelijk bent. Je stralende goddelijke zelf.
Neem het risico en laat je licht de wereld in schijnen. Kijk eens met een beetje fantasie naar wat er dan gebeurt? Voel eens in je hart hoeveel ruimte er komt? Zeggen we niet vaak om van ons hart geen moordkuil te maken? Waarom zijn er zoveel mensen met hartproblemen? Zonder te oordelen is het echt nu de meest bijzondere tijd om alles wat nog in ons vraagt om losgetrild te worden, te laten gebeuren.
En ja, je wereld – zoals je de wereld tot op vandaag hebt ervaren – kan echt op zijn kop staan. Incluis jijzelf. Je wordt doorheen dit proces binnenste buiten gekeerd. Laat het gebeuren. Je hoeft jezelf niet te verdoven met middelen die je verder van je essentie weghouden. Dat is wat beloofd wordt: slik die pil, hou je kop en volg het slaafse pad. Denk vooral niet zelf na, want dat is pas gevaarlijk. Voor wie? Een retorische vraag.
‘Laat jezelf en de wereld zien wie je bent en omarm alle mogelijkheden die het leven je biedt.’

Warme hartegroet
Mieke Box 45
www.miekecoigne.com