Paragnost Eddie & Consulenten

Is schrijven gevaarlijk?

Is schrijven gevaarlijk? Is schrijven gevaarlijk?  Gevaarlijk? Wat is gevaarlijk aan schrijven?
Nou, het is maar hoe je zelf het woord ‘gevaarlijk’ interpreteert en invult.
Ik denk zelf niet meteen aan dat je leven erbij inschiet, hoewel, hoewel. Er zijn al ettelijke schrijvers geweest die onder vreemde omstandigheden het leven hebben gelaten door het schrijven over onderwerpen die ons, als mensen, aangaat. Onderwerpen die ons als lezer wel eens wakker zouden kunnen schudden.

Sommigen ervaren de informatie als onrustwekkend, gebaseerd op conspiracy verhalen, om de lezer zogenaamd angst in te boezemen.
Anderen denken kritisch na, schieten niet in het reptielenbrein en praten erover, zoeken bijkomende informatie en laten zich niet intimideren. Het is maar hoe wij informatie lezen, interpreteren en verwerken.
Anderen geloven nog graag in sprookjes en hopen op, ja waarop?

Ik stel vaker diepgaande vragen aan mijn cliënten en antwoord niet op de vragen wanneer het eindelijk eens goedkomt.
Niet als diegene zich blijft vastklampen aan de hoop vanuit een illusie en zonder zelf verantwoordelijkheid te nemen voor het leven.
Ik merk meer en meer in consulten dat cliënten de antwoorden willen horen vanuit angst en pijn en het als heel moeilijk ervaren om de diepere lagen aan te nemen.

Velen spreken met gemak over de Nieuwe Tijd en over transformeren alsof het over een theekransje gaat. Het moment dat dan in realiteit die diepere lagen aangeraakt worden, is het dan plots een drama.

Schrijven en lezen over de Nieuwe Tijd, over Aquarius, over transformeren is één ding: het proces dat ermee gepaard gaat, aannemen en aangaan, is met momenten zwaar, heftig en heel intensief. Ook die cliënten beluister ik met mededogen en vertrouwen dat het proces waar ze doorheen gaan op dit moment een aankondiging is van een soort van hergeboorte.

Dat niet iedereen met die proces bewust bezig is, merk ik ook op.
Sommigen willen enkel een ja/neen horen, en voelen nog niet de behoefte om oude paradigma’s te doorbreken. Uiteraard weet ik dat de dag er wel aankomt dat de noodzaak zich zal aandienen om bewuster in het leven te staan. Het lijden van binnenuit te veranderen naar het leven leiden vanuit zelfliefde.

Ik ervaar steeds meer gelaagdheden in het bewustzijn van mensen in het algemeen. En dat is géén oordeel maar een waarneming.

Vanuit het waarnemen moet ik soms ook, al dan niet tijdelijk, mensen in hun eigen proces laten ZIJN.

Ik ben niet enkel medium maar bewustzijnswerker met het doel om mensen naar een bewustere manier van leven te helpen evolueren vanuit zelfliefde.

Veel theorieën vanuit spirituele new age en oude paradigma’s heb ik op behoorlijke korte tijd in vraag gesteld en losgelaten. Zelf heb ik de diepere lagen ontmanteld mede door het lezen van het boek De Holist van mijn collega Bob, medium en bewustzijnscoach (Box 80), en uiteraard ben ik nog niet aan het einde van het ontmantelen van alle lagen. Belangrijker is dat ik bewuster waarneem en minder in het oordeel verval. En als ik oordeel dan weet ik vanuit welke laag dit komt.

Schrijven vanuit ervaren en voelen kan ook weer lezers persoonlijk raken op veel manieren. Ik weet niet wat in het hart van een specifieke lezer leeft, maar ik weet wel dat reacties altijd komen vanuit een diepere laag ofwel vanuit ‘denial’ of herkenning. Het is menselijk en ik kan deweg beide aannemen.

Soms reageren mensen openlijk provocerend en anderen nemen persoonlijk contact met me op en staan open om vanuit wederzijds respect elkaar te beluisteren.
Ik ervaar het altijd als jammer om niet in dialoog te gaan, maar ook dat moet ik niet invullen voor de ander. Ook dat is een laag dat in de onderstroom leeft.

De ander heeft eigenlijk geen interesse vanwaar een opbouw op betoog komt, maar voelt zich wel gemotiveerd om provocerend te reageren. Ook die laag herkende ik vroeger.

En eigenlijk is het nu echt ook zo bijzonder om echt te durven kiezen voor transparantie en kwetsbaarheid en dat ook te belichamen.
Ook dat is de aankondiging van het nieuwe paradigma.

Wil ik een beeld van mezelf naar buiten laten zien dat niet resoneert met wie ik werkelijk ben?

Wil ik pleasen of wil ik op een waarachtige manier spiegelen en gespiegeld worden?

Kies ik voor de comfortzone en wil ik alles veilig houden omdat ik bang zou zijn voor wat ik nog niet ken en nog onbekend is?

Wil ik als mens, moeder, grootmoeder, partner, vriendin, collega en hulpverlener zelf vanuit mijn authenticiteit mijn leven volledig aannemen, dan is dat de weg die ik verder bewust kies in de Nieuwe Tijd. En neen, mijn ziel is niet te koop. Dat heb ik onlangs geschreven in een blog.

Sommigen waren nieuwsgierig, anderen ervoeren het als negatief. Het is altijd hoe iemand een artikel leest, met welke bril, met welk gemoed en vanuit welke projectie.

Soms geldt: lees maar, er staat niet wat er staat.

Maar dat meningen en interpretaties onvermijdelijk zijn. is menselijk voor de mens die leest met zijn eigen bril.

Ik heb het boek waarvoor de crowdfunding is opgezet en heel goed loopt, menig keer gelezen en elke keer ontdekte ik laag na laag. Ook het bevestigd zien van de illusies waarin we massaal terecht zijn gekomen. We willen allen gezond zijn, we willen allen liefde, we willen overvloed, we willen alles uit het leven halen en toch blijven veel van die verlangens een tantalus-kwelling. We zullen eerst alles zelf in het leven moeten steken om er alles uit te kunnen halen voor het allerhoogste welzijn.

Ja, schrijven is gevaarlijk, zeker als de dingen helder worden benoemd. Dat kan wel even heel pijnlijk zijn. En toch, ik ben een positief ingestelde vrouw en haalde ook heel veel praktische handvatten, wegwijzers om de dingen anders te bekijken.

Ik deel van harte het inspirerende filmpje met vier getuigenissen waaronder ook van mijn collega en bewustzijnswerker Elisa-Lis (Box 68)