Paragnost Eddie & Consulenten

Ik heb ruimte nodig…

Ik heb ruimte nodig…Ik heb ruimte nodig……  Relaties staan onder hoogspanning …sinds vandaag, sinds gisteren…neen, sinds begin 2017 kon ik duidelijk opmerken dat er op het vlak van relaties heel veel gaande was: van ‘ Is deze relatie wel goed voor mij ‘ tot ‘ We hebben onze relatie beëindigd ‘.
Sinds enkele jaren ben ik vakliteratuur gaan lezen van o.a.Dr Roy Martina, Sonia Bos, Lut vandevelde en vele andere…de overgang van het Vissentijdperk naar Aquarius en welke veranderingen er te verwachten zouden zijn. In de jaren 80 was dit voor mezelf ‘ droge ‘ materie…ik kon me in die tijd op niets wezenlijk baseren, dan wel dat ik me realiseerde dat mijn relatie met mijn overleden ex-partner niet klopte. Ik zocht en kreeg aanvankelijk bescherming en ik kreeg die ook…alleen voelde ik me verstikt, gecontroleerd…ik voelde me eigenlijk meer een ‘ kind ‘ dan een ‘ volwassene ‘. De talrijke sessies die ik zelf gehad heb én de inzichten tijdens mijn opleidingen hebben in die tijd alles in een stroomversnelling gebracht. Familie-opstellingen hebben me nog dieper laten zien welke patronen ik zelf herhaalde en waar ik zelf aan ‘ vasthield ‘: nl, veiligheid. Ik heb uiteindelijk na 15 jaar de knoop doorgehakt met heel veel ellende…want loslaten is één ding, losgelaten worden is weer een ander ding. Zeker als er kinderen zijn is dit een kwestie van kiezen voor het beste. En in mijn situatie was dit zeker niet evident. Ik was diegene die losliet en een door velen geliefd persoon ‘ achterliet ‘, ‘ in de steek liet ‘. Bovendien was de omgeving behoorlijk vijandig tegenover het werk dat ik deed, ik werd neergezet als een ‘ heks ‘ , maar gelukkig was de belangrijkste persoon op dat moment mijn raadgever, die me als spiritueel raadgever de hele tijd in het bijzonder zware proces begeleid heeft. Hij is een heel goeie vriend voor het leven geworden. In ons geval is het niet zoals soms wordt gezegd: ‘ Uit het oog, uit het hart ‘. Ik heb jaren later nog regelmatig heel diepzinnige gesprekken gehad…en dat zijn dan weer de positieve kanten in mijn verhaal. Lucky me om die raadsman te treffen? Ik dacht dat ik gewoon geluk had…maar ik wist vrij snel dat Aartsengel Michaël me hiernaartoe had geleid.

Ik schrijf hier dit verhaal even neer, in reële tijd heeft dit inderdaad 15 jaar gevraagd om echt en oprecht de keuze te maken de relatie los te laten. Omdat ik best weet dat er zoveel kan meespelen in het al dan niet kiezen voor jezelf of sneller kiezen voor jezelf met véél meer factoren, ben ik ook zachtmoedig voor mezelf. Ik hoor nog wel eens wat me bezield om zolang te blijven….mijn Ziel had geduld met mijn persoonlijke instelling: ik moet en zal deze relatie veranderen…dus ik sleurde bijna letterlijk iemand mee die geen verandering wou, die te bang was voor de confrontatie, te bang om controle los te laten, te bang dat ik, het afhankelijke kind, op een dag op eigen benen ging staan.

En toch kwam die dag dat ik eindelijk op eigen benen kwam te staan, dank zij de meest intense opleiding in het emotioneel lichaamswerk…en dat dit huwelijk met de ondertussen zovele opgelopen barsten, gebeurde het onvermijdelijke en datgene waarvoor zoveel angst was. Ondanks alles ben ik een dankbaar mens en heb ik geleerd om voor mezelf te staan…in die zin kan je niet spreken over goeie en slechte partners, dan wel partners die je net die ervaringen en diepere inzichten geven over ‘ wie ben ik ‘ in relatie tot ‘ mezelf ‘. En dàt is de meest waardevolle les geweest waarvoor ik dankbaar ben.

Loslaten…het wordt heel snel gezegd in ons taalgebruik. Ik geloof niet in zomaar loslaten als manier van weglopen. Ik geloof dat je eerst heel dicht in jezelf moet zoeken, zelfs ploeterend en foeterend, wat er nu precies aan de hand is in jezelf én hoe zich dat weerspiegelt in je relatie. ( en in andere relaties). Het onderzoeken van alles wat je hebt meegekregen in je gezin van oorsprong…uiteraard doen weinig mensen dit als ze iemand ontmoeten. Het is pas na een tijdje omgaan met elkaar dat je dingen begint op te merken, dingen begint te zien en te voelen…en toch…je gaat door, terwijl je heel diep van binnen dat stemmetje hoort zeggen ‘ Dit is niet de beste persoon voor jou, blijf heel goed voelen en luister naar je hart ‘ . Neen hoor, wat doen we vaak wel?

We draaien de knop om van dat stemmetje, en zetten het geluid uit, we denken en we schakelen ons hart uit..want we willen zo graag gezien worden, we willen zo graag liefde, we willen ons zo graag geborgen voelen, veilig, beschermd…zekerheid! Ja, dat is het: we willen een partner voor onszelf, we willen al zeker onze partner niet delen met iemand anders, hij of zij is van ONS en iedereen die om onze partner heendraait is een bedreiging en moet uit beeld. We willen ex-clusiviteit en de belofte dat hij of zijn ons nooit meer verlaat, ons in de steek laat. Op die beloftes die in het begin van een relatie zijn gemaakt en niet worden waargemaakt, vinden heel veel passionele moorden plaats. Liefde is exclusief in een liefdesrelatie en zo sta ik er ook samen met mijn zielspartner in en daarnaast horen mensen bij ons die een eerlijke zuivere band met ons opbouwen, zonder dubbelzinnige bedoelingen, want uiteraard voelen ook wij dit heel snel; we zijn beide medium en voelen heel goed welke intenties er leven bij diegenen die ons benaderen. Onze relatie is gezegend en heilig en gebaseerd op een diepe zielsverbinding. En ook in onze relatie hebben we te maken gehad met onverwerkte zaken uit het verleden, oude pijnen werden getriggerd, en aangezien we beiden heel veel gemeenschappelijkheid in en bij elkaar herkenden, waren we gelukkig in de mogelijkheid heel krachtig aan patronen te werken. En dat werken aan onszelf was ook vrij vaak lachwekkend…werken aan jezelf hoeft niet heavy te zijn hoor…maar als je éénmaal doorhebt dat het dat innerlijke kleine kind is dat om liefde en aandacht jengelt, dan weet je met humor en souplesse heel wat issues om te buigen. Dus ook wij maakten hierin afspraken met elkaar. Ik kan nogal drammen…en we hebben allebei hoorntjes. Ram en steenbok. Pak maar even het beeld op van die hoorntjes. En toch zijn we nu in die fase belandt van harmonie, vrede, acceptatie…onze innerlijke stormen zijn gaan liggen…in onszelf. Want meestal ga je in relaties het oude projecteren….is dat eigen aan Vissentijd? Ik denk het niet…Het is eigen aan ons mens-zijn. Wat we wel kunnen doen is naar die projecties kijken, ze erkennen en herkennen en dat is het mooie in de ont-wikkeling van relaties. Herkennen, Erkennen, Emoties ruimte geven en Healen. H.E.E.L jezelf en je heelt ook je relaties en alle relaties die je iets vertellen over jezelf en je oude pijnpunten.

Dat nu heel veel relaties in crisis zijn beland is goed! Ook al horen mensen niet graag dat ik dit zeg. Het is goed…want relaties veranderen voortdurend, zijn niet vast te pinnen op vrouw/ man, niet op leeftijd, niet op tijd, niet op geografische afstand, niet op bezit, niet op kleur…relaties zijn een levende entiteit, hebben een eigen dynamiek en waar relaties niet kunnen ontwikkelen, doven relaties uit, sterven ze een stille dood…is alles inderdaad voorspelbaar, veilig, en ontstaan weer nieuwe relaties in bestaande primaire relaties. Ik heb ooit artikelen gelezen rond polyamorie. Ik stelde me ook wel de vraag hoe dat in zijn werk gaat…en hoe te verbinden met monogamie. Ik wil ook weten en begrijpen hoe dit voor anderen werkt. En of het überhaupt werkt. Maar goed, als we onze stelling trouw blijven dat alles in het leven deel uitmaakt van ervaringen opdoen, dan is het wat het is. Niets meer dan dat.

Ik hoor vaak mannen aan mij vertellen…ik heb ruimte nodig, ik weet niet hoe ik mijn partner dit duidelijk moet maken, dus ik kan niet anders dan me terugtrekken. Partners hebben elkaar nodig om zich te openen op hartsniveau en ook op het vlak van leren communiceren. Er is op dat vlak begrip nodig van en voor elkaar. De doorsnee vrouw wil heel graag de partner uit zijn grot trekken, staat te gillen aan de grot ‘ Kom eruit, en wel nu, ‘ en wat doet de man? ‘ Die gebaard zich doof ‘ en blijft nog een tijdje langer in die grot zitten.
Koppigheid? Weerbarstig? Groot ego? Narcist? Psychopaat? Vul het niet in voor de ander…zolang de ander nog niet de woorden heeft gevonden om zich helder en duidelijk én kwetsbaar op te stellen, is het jammer dat dit voor hen wordt ingevuld.

Hoe leer je echt verbindend communiceren? Want dit zijn de veranderingen die nu in relaties heel erg belangrijk zijn. Vrouwen willen praten, alles uitpraten…nog steeds, mannen willen oplossingen zoeken en niet zozeer over gevoelens praten. Als het probleem opgelost is vrouw, waarom loop je dan elke dag nog te zeuren? Dat is hoe de doorsnee man er nog steeds over denkt.

En de vrouw trekt de conclusie ‘ Zie je wel, hij houdt niet van mij, hij wil niet met me praten, hij vindt dat ik zeur, hoe kan ik hem nu duidelijk maken wat ik nodig heb in de relatie ‘. Inderdaad door te praten maar bovenal door te luisteren. Luisteren is het eerste wat we van elkaar kunnen leren. Luisteren, met een open hart, open oren en vooral luisteren naar datgene wat niet wordt gezegd. En dat we elkaar hierbij echt nodig hebben is overduidelijk.
Het valt me bijzonder op dat zelfs partners elkaar ‘ blokkeren ‘…ik ben gaan onderzoeken in welke situaties bij mijn cliënten gebeurt. Overwegend was de situatie geëscaleerd: de man vroeg wat tijd en ruimte voor zichzelf, maar hoelang..dat wist hij niet. Eén dagje ruimte : ok…maar een hele week? O neen, dat kan niet, dat is erover en zo onrespectvol. Hoezo? Eén week ruimte voor zichzelf vragen en het is onrespectvol, dat kan niet. Hoezo? En wat als je partner ook aan zichzelf wil werken, oude issues wil opruimen en even die time-out nodig heeft? Welke angsten worden aangewakkerd als je partner aangeeft tijd en ruimte voor zichzelf nodig te hebben om de verbinding te maken met zijn hart en op zichzelf die zoektocht wenst te maken?
Want ook jij wordt in jouw angsten aangeraakt, diegene van wie je houdt, te verliezen. In liefde kan je niet verliezen…want liefde is een bron die altijd aanwezig is: in jezelf. Liefde die afhankelijk maakt van iets of iemand buiten jezelf is verbonden met angst en gehechtheid. ‘ Laat me niet alleen, laat me niet gaan, ik kan niet zonder jou, zonder jou ga ik dood…in sommige situaties als ik jou niet kan ‘ hebben ‘, dan zal niemand je hebben ‘ , ‘ als ik jou niet kan hebben, dan maak ik mezelf van kant ‘. Zoveel scenario’s hoor ik op dit moment dagelijks met mensen die met het één been nog vasthangen in overtuigingen en gedachten die samengaan met het oude gedachtengoed ( en ook uiteraard wat is meegekregen in opvoeding enz…) en anderzijds weten de meesten heel goed dat de manier waarop naar een relatie wordt gekeken “moet” veranderen, dat relaties niet meer gedijen op afhankelijkheid, mannetjes/ vrouwtjes-denken , bezitterigheid, claimen, vastzetten, beloftes tot de dood hen scheidt…..om er maar enkele voorbeelden van te benoemen.

Liefde gedijt op basis van openheid, vrijheid, gelijkwaardigheid, communicatie, zichzelf laten zien met alle kleine kantjes en sterktes, emotionele en spirituele verbinding verbonden vanuit een krachtige hartsverbinding.
Zijn dit dan dé oplossingen om relaties te laten opbloeien? Soms niet. Als een relatie alles gegeven en ontvangen heeft wat mogelijk was, kan een relatie op een liefdevolle manier in de vorm veranderen. De vorm kan inderdaad een heel andere richting uitgaan…van een exclusieve liefdesrelatie tot een warme oprechte vriendschap. Velen roepen in paniek uit: ‘ Ah neen, dat wil ik niet, ik wil niet dat mijn partner nog bevriend is met zijn ex’ .’ Hij / zijn moet dan maar kiezen, het is ik of die ander. Vraagt liefde zoveel dan? Liefde die je diep in je hart voor zoveel mensen kan voelen stromen zonder dat er méér bij komt kijken? En met dat méér bedoel ik : seks. Kijk, dat bedoel ik met die oude angsten. Een relatie definiëren als seks…is dat niet wat kort door de bocht gedacht en vreselijk beperkend zelfs? Seks hoeft niet gebaseerd te zijn op liefde. Seks wordt op diverse manieren en in diverse situaties geconsumeerd…zelfs binnen een relatie die nog beantwoordt aan de pure fysieke aardse beleving en overtuiging dat seks = een relatie.

Het ongeduld onder mensen in relaties is spectaculair groot merk ik op. Door te duwen dat de ander sneller groeit, sneller bij die hartsverbinding komt, plotseling de oren van je hoofd kletst…laat het me zo stellen…forceren zorgt er nooit voor dat de ander sneller gaat, het werkt zelfs blokkerend en intimiderend en is een vorm van manipulatie. En wat zit diep onder dit gedrag: angst voor het onzekere, angst om niet te krijgen wat je verlangt, angst om iets niet te krijgen op de manier zoals jij het voor ogen houdt. In die zin noemde één van mijn trainers in lichaamswerk dit: mindfucking. Wij denken dat we alles beter aanvoelen, beter weten, onze partner moeten herkneden ( vanuit de overtuiging: wat ik voel is juist, wat de ander voelt is twijfelachtig tot onzin) om toch onze zin te krijgen. Dat dit ook een paar jaar geleden nog mogelijk was is correct, dat dit nu nog effect heeft: minder en minder, want diegene die over een streep wordt getrokken, haakt af. Geduld, vertrouwen, inleving, mededogen en vergeving zijn de peilers van de nieuwe relaties…en dat zijn de peilers die ik al in de jaren 80 heel goed kon voelen, alleen was mijn tijd hier nog niet klaar voor of anders: ik was vanuit mijn schuld- en schaamtegevoel nog niet klaar voor. Schuldgevoel omdat je de ander in de steek laat, en schaamtegevoel omdat je het gevoel hebt gefaald te hebben als partner, als mens, als man/ vrouw, als ouder van….in het instituut van het huwelijk.

Als we hier eerlijk willen en durven naar kijken, dan zullen we ook eindelijk voor elkaar het masker kunnen laten vallen…want eerlijkheid en kwetsbaarheid verbindt mensen vanuit het hart. Niet langer de opgehouden façades voor de buitenkant, met de riante villa’s en de vele luxe-reizen…het mag en het kan er zeker deel van uitmaken, alleen merk ik in vele gesprekken het gevoel van ‘ innerlijke leegte ‘…het hebben van bezittingen waarbij de partner zich één of ander meubelstuk voelt, of een middel om naar de buitenwereld mee te pronken, alleen: die leegte kan met niets gevuld worden omdat de liefde, de ziel geen deel uitmaakt van de relatie.
Ik las in één van de laatste boeken van Doreen Virtue, door wie ik onder andere ben opgeleid tot Engelenkaartenreader de kracht van het zich open en kwetsbaar op te stellen, jezelf te laten zien, niet bang te zijn voor afwijzingen, oordelen, want dit is hoe ik het ook voel: als ik mezelf echt als mens laat zien, kan ik me ook laten oprecht laten raken als mens in het verhaal en de zovele verhalen die herkenbaar zijn, alleen…ik heb dit traject 24 jaar afgelegd met bloed , zweet en tranen…maar het heeft me gelouterd en laten zien dat ik eerst van mezelf moest leren houden om me echt te kunnen verbinden met iemand anders.

Liefde is niet hebben…liefde is de ander toelaten in diezelfde vrijheid, en het woordje vrijheid beangstigt nog veel mensen. Vrijheid wordt nog vaak ingevuld als: ‘ ik doe mijn eigen zin, ik ga en sta waar ik wil ‘ . Neen, met vrijheid bedoel ik de ander zichzelf laten zijn, de ander de ruimte geven zich terug te trekken om tot zichzelf te komen, de ander de ruimte geven zichzelf te ontplooien, de ander de ruimte geven andere mensen te ontmoeten. Een co-dependente relatie is niet gelijkwaardig omdat de druk op één van de beide onhoudbaar is op termijn. Natuurlijk zijn er nog wel relaties die gebaseerd zijn op de oude gevestigde waarden en overtuigingen en patronen : huisje-boompje – beestje en als mensen zich hierbij goed voelen, tot zolang dit gezin of die relatie in stand houdt is er geen vuiltje aan de lucht, maar wat als één van de twee wil uitbreken, zich verstikt voelt, zich niet mag ontwikkelen ( als de toelating moet worden gevraagd) het is duidelijk: dit is een symbiotische relatie.
In een relatie is er een IK , een JIJ en een WIJ. Een relatie maakt deel uit van je leven, maar is niet je hele leven. Ik merk soms dat cliënten blijven wachten tot…die ex-partner terugkomt, soms gebeurt het wel een keertje, soms helemaal niet. Ik merk ook op dat sommige cliënten geen enkel sprankeltje vreugde beleven in hun leven, omdat er nog geen partner in hun leven is. Of anderen vullen hun leven op met activiteiten waarna ze zich nog leger voelen dan voorheen…is het moeilijk om even in de stille ruimte van zichzelf te zijn, het leven te vieren op een manier waarin geen leegtegevoel overheerst, dan wel het plezier en de vreugde? Ik hoorde laatst van een cliënten die het zo stilletjes aan beu geworden was elke week naar dancings te trekken om daar misschien wel dé man van haar leven te vinden…ontgoocheld, een beetje boos op het leven: waarom die ander en zij niet, zij was toch ook wel een mooie vrouw…., een heel mooi alternatief is eens een vrouwenweekend te doen in vb Kasteel De Schans en voor mannen een mannenweekend. Uit alle gekende wegen stappen en zoeken naar nieuwe mogelijkheden, en zeker voor spiritueel zoekende mensen en partners…een tantra weekend voor koppels, of een mindfulnesscursus voor relaties. Er zijn echt zoveel prachtige kansen die soms mensen laten liggen, omdat de één of de ander er niet in gelooft ( wat niet gekend is, wordt niet bemind) het allemaal geldklopperij vindt, bang is zichzelf te laten zien…allemaal niet constructief voor relaties , integendeel.

Het is als dweilen met de kraan open…
In mijn consulten geven ik heel regelmatig praktische handvatten , tips en tools mee én zelf verwijs ik naar de beste centra waarin relaties echt de weg van transformatie begeleid worden. Met alle mogelijkheden die er nu zijn…waarom niet de stappen zetten en wachten tot het einde in zicht is?
We lezen heel veel over de veranderingen in relaties, maar de veranderingen voltrekken zich in eerste instantie in onszelf. Je kan er heel veel over lezen…en lezen en blijven lezen, dan is het kennis. Wat je doet met die kennis, dat ligt in jou/ jullie handen. Alleen twijfel ik of kennis voldoende is om de veranderingen die soms nodig zijn, te kunnen doorleven, te integreren en dit samen in een relatie.

Klinkt het allemaal zwaar? Aan het zuchten na dit blog…zucht maar eventjes, of zucht maar tot zolang het ook even stil wordt in jezelf. Je kan door heel veel processen op een luchtige en lichthartige manier, als je je mindset over veranderingen verandert, heb je al één stap vooruit gezet. Veranderingen zijn nu éénmaal een constante, alles wat je tegenhoudt, sterft af, net zoals de natuur…kijk eens wat er om ons heen gebeurt? De natuur is niet tegen te houden, niet te stoppen…en hoe heftiger Terra Gaia ons laat voelen welke veranderingsprocessen ook zij doormaakt, des te meer zouden wij ons vasthouden aan één breekbare tak? Er is zoveel meer dan we kunnen zien…des te meer gaan we ook meer voelen. Dit kan niet zo langer…neen…maar welke stap wil jij nu zetten op weg naar ruimte in de verbinding? Ademruimte. Ruimte. Rust Uitwendig Inwendig Meditatief Teder en Eén met zichzelf.

Een paar tips die ik samenvat:
Onderzoek je gehechtheden in je relatie
Onderzoek of je kan bestaan zonder de ander
Onderzoek wat je verbindt met de ander
Onderzoek of je je partner vertrouwt
Onderzoek of je je diepste angsten onder ogen ziet
Onderzoek of je partner ditzelfde doet
Onderzoek op vanuit welke basis jullie samen zijn
Onderzoek welke waarden jullie samen in jullie relatie hebben meegebracht
Onderzoek welke mogelijke nieuwe waarden voor jullie beter werkt
Onderzoek of jullie zich kwetsbaar en open kunnen opstellen
Onderzoek jullie communicatiestijl- en patronen

Reserveer elke week één uurtje om naar elkaar te luisteren, om de beurt, terwijl de ander slechts luistert, echt aanwezig in het gesprek zonder te onderbreken. Die tip hebben mijn partner en ik ooit gehad van een Ayurvedisch therapeut. We zijn echt niet gewoon om te luisteren, zonder te onderbreken, want al snel willen we antwoorden, of onze mening geven. Luisteren is echt aanwezig zijn in hetgeen de ander vertelt, al sta je te popelen om te antwoorden. Doe dit eens voor een tijdje….je zal echt verrast zijn van het effect!
Lieve lezers en cliënten…ik leef oprecht met jullie mee, omdat de veranderingen zich sneller en sterker aankondigen…sommigen voelen zich helemaal verloren, en dreigen kopje onder te gaan, net datgene wat ik dan zo stellig meegeef: het is tijd om zelf de veranderingen aan te gaan, die jouw leven jou laat zien…wat is het ergste wat er kan gebeuren? Neen, niemand gaat dood aan veranderingen, hoewel: symbolisch kan ik het wel zo interpreteren. Het oude, afgedane wat niet voor jou meer werkt is gestorven om de zaadjes van het nieuwe te planten. Zorg dan dat het de zaadjes zijn die jou het geluk, de vreugde, de liefde laten proeven en niet meer die zaadjes waarvan je ergens onbewust weet dat je de geschiedenis niet meer hoeft te herhalen.

Voelt het nu nog allemaal wiebelig en dubbel en verdrietig…laat alles wat je voelt ook de ruimte. ..ruimte geven aan jezelf net zoals je de ruimte aan die ander geeft.
Laat de diepe angsten varen…en begin met je dag met : ‘ Ik heb je lief ‘.
Zoals één van de meest leuke veranderaars in mijn tijd schreef in één van zijn cahiers , Noud Vanden eerembeent: ‘ Ik heb je , lief ‘ . Heb je ‘m?

Veel liefs
Engelenmedium Mieke Box 45
www.miekecoigne.com