Paragnost Eddie & Consulenten

Het pad naar jezelf

Welk pad je ook bewust neemt, je ontdekt via zoveel wegen wie je in werkelijkheid bent. Geen enkel pad is het beste, geen enkel pad is het slechte. Welke weg je ook neemtWelk pad je ook bewust neemt, je ontdekt via zoveel wegen wie je in werkelijkheid bent. Geen enkel pad is het beste, geen enkel pad is het slechte. Welke weg je ook neemt, het helpt je altijd wel een stukje verder in je zoektocht – ook al verdwaal je even in je zoektocht – ook dat vertelt je of die weg wel het beste is voor jezelf.

We tonen naar buiten toe meestal een beeld aan de buitenwereld dat niet een weerspiegeling is van ons totale zijn. Of het werkelijk mogelijk is je totale zijn naar de buitenwereld te tonen, stel ikzelf in vraag. Ik kan het wél met mensen die zichzelf laten zien, die zich kwetsbaar openstellen, niet oordelen. Ik merk ook in mezelf dat ik sneller afstand neem op het moment dat ik voel of te horen krijg dat ik me te kwetsbaar opstel, teveel mezelf laat zien en te weinig rekening hou met het oordeel van anderen. Want ik zou wel eens gekwetst kunnen worden.
Hoe vaak gebeurt het niet dat mensen voor elkaar spreken, voor elkaar invullen, voor elkaar denken, voor elkaar voelen, voor elkaar soms wel de grootste hindernis vormen om werkelijk jezelf te zijn? Verwondert het jou dat je je dan verward voelt, twijfelt aan jezelf, je uit je ‘koers‘ getrokken voelt, terwijl je heel diep van binnen weet wat goed is voor jou?
We houden ons ware zelf verborgen diep onder het oppervlak, bang om onze gevoelens te tonen, om uiting te geven aan hoe we denken (je denkt fout), aan wat we voelen (je voelt het verkeerd), aan wat we willen (nou, wat jij wilt, dat kan niet = dat kan jij niet). Dus we zijn nog maar een heel flauw aftreksel van wie we werkelijk zijn. En wie we werkelijk zijn heeft niets te maken met status, rijkdom, positie. Wie we werkelijk zijn is wat we in wezen allemaal zijn. Een goddelijk wezen dat mag stralen, of je nou ‘tig’ nulletjes op je bankrekening hebt staan of niet. Of je twee auto’s hebt of geen auto. Wie bepaalt uiteindelijk hoe jij je zou mogen voelen zonder dit alles? Juist. Kom hier maar zelf even achter jouw waarheid. Misschien denk je bij jezelf dat je je gelukkig voelt met de nulletjes of ontdek je ergens heel diep van binnen dat die nulletjes je toch niet gelukkig maken, omdat je relatie helemaal verzuurd, vervlakt is.
Naar de buitenwereld toe hou je de schijn hoog dat je gelukkig bent, maar diep in je hart voel je hoe ongelukkig en eenzaam je je voelt, zelfs met je partner. Dit is een best heftige tijd maar wel heel eerlijk-makend. Relaties die al langer uitgedoofd zijn, kennen nu aan de lopende band een einde. Ik merk het in consulten, in de chatgesprekken. De angst om los te laten, de angst om gezicht te verliezen, de angst om alleen achter te blijven: allemaal angst. En angst is wat we al na onze geboorte geleerd hebben. Liefde is beangstigend want op een dag word je verlaten, op een dag kan je ook je partner verliezen aan het leven; ook dit is wel eens de reden waarom sommigen ervoor kiezen zich niet te verbinden met een partner. Het fenomeen van seriële monogamie, vriendschap-plus relaties, reboundrelaties zijn zo goed als een normaal verschijnsel geworden.
Het geduld opbrengen om zich te verbinden met een partner die werkelijk resoneert met jouw ziel, jouw bewustzijnsniveau lijkt heel moeilijk te zijn. Nu dat is althans mijn stukje ervaring als het over relaties en liefde gaat. Ik bedoel hier zeker niet te oordelen over de keuzes die worden gemaakt, het is gebaseerd op wat ik zie gebeuren. Consumptie-relaties tieren welig op dit moment. Relaties die gebaseerd zijn op angst om werkelijk alleen te zijn of te blijven. Hieronder leeft een diep gevoel van eenzaamheid. Het alleen zijn – al één zijn – is in mijn ervaring, de basis om zich volledig te kunnen verbinden en over te geven aan de Ander. Maar zoals ik al aangaf: welke weg je ook volgt, er is geen goede weg, er is geen slechte weg, want elke weg die je neemt brengt je dichter bij jezelf, bij je essentie, bij je werkelijke goddelijke kern.
Je hoeft je geen zorgen te maken over wat iemand anders over je denkt, het is slechts een gedachte, ontstaan vanuit een bepaald voorgeprogrammeerd denkkader.
Je hoeft je ware schoonheid en licht die je met je geboorte hebt meegenomen niet in het duister verborgen te houden.
Je hoeft je niet langer te identificeren met een vals onecht zelfbeeldm dat we voor waarheid hebben aangenomen. Want dit zorgt ervoor dat je uit de verbinding met Spirit en je goddelijke oorsprong geraakt bent.
Zoals we er nu voorstaan, kunnen we niet meer voorkomen dat we dingen (zullen) doen die anderen afkeuren. Alleen jijzelf kan nu ont-dekken wat voor jou het beste is, want jijzelf bent nu verantwoordelijk voor jouw geluk. Is dat egoïstisch? Want dit is ook weer iets waarmee we elkaar in het gareel plegen te houden. Wat ben jij een egoïstisch mens (geworden)? We kunnen anderen niet gelukkig ‘maken‘, als de ander gelukkig is uit zichzelf, met zichzelf. We herhalen oude gedragspatronen vanuit de rollen die ons lang geleden zijn toebedeeld.
Rollen vervagen stilletjes aan, omdat we juist de eenwording of het heilige huwelijk met onszelf mogen aangaan.
We mogen dit nu allemaal gaan ontdekken, de sluiers optillen, en stralen in onze oorspronkelijke Wezen.
Hoe je dit doet, welke weg je hier ook in bewandelt, zorg ervoor dat het wel degelijk jouw weg is, een weg die afgelijnd is op wie je nu bent.

Warme hartegroet
Mieke box 45
www.miekecoigne.com