Paragnost Eddie & Consulenten

Er was het begin

Er was het begin Misschien heb je een idee dat je op aarde geïncarneerd bent en voelt dat je van een heel ander stelsel vandaan komt. Sommigen voelen heel veel verbinding met Lemurië, anderen voelen verbinding met de Pleiaden. Er zijn heel veel stelsels en zoveel dimensies buiten de dimensies die we kennen. In wezen zijn we multidimensionele wezens. Ik herinner me als kleuter dat ik gefascineerd was door de sterren. Ik voelde me als kleuter niet op de juiste plek, ik vroeg al heel vroeg waar ik écht vandaan kwam. Mijn lieve vadertje vertelde me de ene keer dat ik uit de savooien (is dit goed zo?) kwam, maar hij wist toen nog niet dat ik een heel scherp geheugen had. De andere keer vertelde hij me dat ik dan weer uit de bloemkomen (is dit goed zo?) vandaan kwam. Ik herinnerde hem eraan dat hij de keer ervoor iets helemaal anders had gezegd, maar het gesprek stopte met: ‘Je bent het vergeten hoor lieverd, ik heb helemaal niets anders gezegd‘. Ik had een heel diep verlangen sinds mijn kleutertijd te weten waar ik écht vandaan kwam, maar aan wie ik de vraag ook stelde, iedereen vertelde iets anders. Ik voelde me al heel verward als kleuter, dus ik voelde me nog verwarder dan ik al was.
Ik trok me meer en meer terug in mijn eigen wereldje van herinneringen waar enkel liefde en licht was. Iedereen loog erop los, vond ik en ik voelde enkel maar verdriet en boosheid dat niemand me in mijn vraag ernstig nam. Laat in de avond, toen mijn ouders en zus in bed lagen, sloop ik heel stilletjes naar buiten om naar de sterren te kijken. Het waren mijn stiekeme momenten waarvan ik alleen genoot.
Mijn leven startte met een diep kwellend gevoel van me niet thuis te voelen, dit moest echt een vergissing zijn geweest en bovendien waren dit niet mijn ouders. En zo vertelde ik het ook aan iedereen die maar even een moment nam om te luisteren. Dat ik maar zoiets durfde te zeggen, ik zou me moeten doodschamen. Ik had dus iets gezegd wat heel fout was. Dus ik trok me nog verder terug. Mijn grootmoeder zaliger vertelde me over de engelen, en hoe zij contact had met de engelen. Dat waren enkele lichtpuntjes die me enige houvast gaven. Toch werd mijn vraag niet beantwoord waar ik echt vandaan kwam. De antwoorden die mijn lieve grootmoeder me gaf, voelden niet als een herkenning, dus ik bleef vragen stellen tot ze me aangaf dat ze het moe was van al dat vragenstaarten.
Nog voor ik een tiener werd, had ik al ontelbare keren moeten horen dat ik een koppig, dwarsliggend, eigenwijs, vervelend en vreemd kind was. Ik geloofde het, want ik vond het leven op aarde helemaal niets. Hoe kon het toch bestaan dat ik nergens en bij niemand aansluiting vond? Er moest wel echt iets serieus mis zijn met mij.
Ik moest me toch maar eens gaan gedragen, net als mijn zus: lief, aardig en stoppen met domme vragen te stellen. Net voor mijn puberteit, besloot ik, ontroostbaar verdrietig, een einde te maken aan dit leven. Ik had werkelijk geen enkele houvast, geen verbinding met de plek waar ik terechtgekomen was. Niets. Dus ik nam enkele aspirines en hoopte op een snelle verlossing. Er gebeurde helemaal niets. Ik was enkel wat suf en misselijk en kotste de paar aspirines uit. Zelfs dàt heeft niemand ooit geweten. Vreemd gevoel, enerzijds wilde ik verdwijnen en anderzijds voelde ik me heel bang om te verdwijnen.
Nadat ik bekomen was, zocht ik mijn troost in muziek. Ik speelde sinds mijn kleutertijd op puur gevoel op de melodica. Ik herinner me dat mijn eerste muziekstuk ‘Strangers in the night‘ van Frank Sinatra was. Eindeloos bleef ik oefenen tot ik het liedje perfect kon spelen. Dit is ook tegelijk mijn redding geweest uit de voor mij toen al harde en verharde wereld: muziek. En op mijn 12de levensjaar meldde ik mezelf aan in de stedelijke muziekschool. Dit onderwijs was toen gratis, dus ik hoefde geen geld te vragen aan mijn ouders. Ik deed het gewoon. Mijn vadertje was eigenlijk best trots op zijn koppige, dwarsliggende, rebelse dochter en ging ook elk jaar met me mee naar de openbare examens voor piano. Ik heb die studies die niet aanvoelden als zwaar maar meer helend voor mijn ziel, helemaal afgerond. En heb in 1980 mijn eerste diploma in het muziekonderwijs behaald en er ook les in gegeven.
Na het eerste jaar kwam ik fier als een gieter met mijn 1ste getuigschrift notenleer met 100 op 100 naar huis. Mijn ouders schrokken omdat ze niet wisten wat ik allemaal uitspookte achter hun rug. Dàt dus. Een rode draad die me tot op heden typeert: ik ben volledig afgelijnd op mijn ziel en verbind me enkel nog met wat diep van binnen goed voelt. Ik weet nu wel dat dit ook de bedoeling is geweest van die incarnatie in deze omstandigheden op deze plek. Het begin van een boeiende ontwikkelings- en leerweg waarin ik me opnieuw kon verbinden met mijn oorspronkelijke thuisbasis. Dat dit niet de aarde was, dat was me duidelijk. Dat ik hier met een levensmissie was/ben, was me heel helder geworden. Ik kon eindelijk na heel diep zielswerk in veel ‘vormen’ accepteren dat ik zelf alle omstandigheden had gekozen en in die zin kon ik ook eindelijk mezelf en mijn ouders/familie vergeven op een heel diep zielsniveau. Ik wist ook wel dat ik zelf eerst helemaal door mijn persoonlijk proces moest gaan om mensen op een heel zuivere manier te ondersteunen in hun groei en ontwikkeling. Pas dan kon ik aan mijn werkelijke zielsmissie beginnen en geen moment eerder.
Ik weet dat de tijd waarin we nu leven helemaal anders is dan de tijd waarin ik geboren ben. Ik ben inmiddels 60 en hoef niets meer te bewijzen. De weg die ik heb afgelegd was zeer gevarieerd. Of het nu onderwijs was of trainingen geven buiten de deur, coachen in de gevangenis, in het ziekenhuis werken, het zijn allemaal bijzonder mooie intensieve, leerrijke ervaringen geweest waarin een dienende rol in het grotere geheel één rode draad heeft gevormd.
Het proces van worden wie je werkelijk bent gaat niet zonder diepe crisissen, zonder op je gezicht te vallen, zonder blutsen of builen, je wordt niet zomaar even op een dag wakker met de illusie dat je plots helemaal jezelf bent. Ik geloof dat dit een fabeltje is waar sommigen zich krampachtig aan vasthouden door de ene na de andere cursus te volgen, geen tijd te nemen om werkelijk naar binnen te keren, de sprong in de diepste onbelichte pijnstukken te nemen, de tijd om te verwerken, te voelen. Het voelt veelal heel mentaal en het blijft ergens oppervlakkig.
Dit hoor ik vaker bij mensen die me vertellen zoveel cursussen te hebben gevolgd en ER nog steeds niet vanaf te zijn.
Eerlijk? Je geraakt niet van iets af. Dat iets laat iets zien dat vraagt om gezien te worden, niet om weggepoetst te worden.
Net zoals consumptiemiddelen gebruikt worden om de pijn te verzachten, worden op dezelfde manier cursussen gevolgd om de pijn te verzachten of inzicht te krijgen in het waarom iets is gebeurd. Mijn gevoel en mijn ervaringen zijn eerder een samensmelting geworden van inzicht en voelen, doorleven, verwerken, integreren. Dan pas kon ik ook bij het stuk van oprechte diepe vergeving komen en niet eerder. Maar dat is mijn beleving en ervaring. Betekent dit dat ik nu klaar ben?
Zeker niet, alleen kan ik wel meegeven dat het diepe verdriet in het gevoel van afgescheidenheid tussen mijn aardse leven en mijn leven in mijn thuisbasis – daar waar ik vandaan kom – grotendeels verwerkt zijn. Jaren geleden was ik niet vertrouwd met astrologie en navigeerde ik vooral op intuïtie, helderweten en heldervoelen. Ik vermoed wel dat Cheiron een belangrijke rol heeft gespeeld om diep in mijn ziel te duiken en het puin van het verleden op te ruimen. Puin kunnen we altijd verder opruimen, ik geloof niet dat we hier ooit klaar mee zijn. We kunnen er wel voor kiezen om meer zachtheid in ons leven toe te laten, meer vanuit ons innerlijk licht te leven, vanuit oprecht mededogen te tonen en dat kunnen we pas als we ons dit ook onszelf gunnen. Wat de vraag ook is, liefde is het enige antwoord.
Voel je nooit onzeker of bang om jezelf te laten zien in wat je voelt, hoe je je voelt. Alles heeft zin en heeft een hogere reden.
Met een intens gevoel van dankbaarheid kijk ik soms wel eens terug naar de tijd waarin alles overweldigend naar binnen kwam. Ik ben niet toevallig de wereld ingeschopt als het eerste teken van de zodiak, ik weet dat er hogere krachten aanwezig waren die me er net elke keer op het juiste moment bovenuit tilden, mijn grote liefde voor engelen is een constante. Dank zij mijn lieve grootmoeder. Eigenlijk voel ik het meer als een samenspel tussen mezelf en alles wat alom tegenwoordig is. Iets onbenoembaar groter en toch heel voelbaar. Even een niet ter zake doende gedachte, maar die ik soms ook wel eens hoor bij anderen: ‘Had mijn wiegje ergens anders gestaan, dan had ik wellicht een heel gemakkelijk leven, maar had ik weinig ervaringen gehad of weinig geleerd over mezelf ‘. Feit is, ik heb niets met hadden. Niets is toeval. Dit moest gewoon zo zijn.
Juist omdat ik heel goed weet vanuit mijn persoonlijke levensweg hoe het voelt om op een plek te zijn die niet echt helemaal als je plek voelt. Het blijft ook voor mezelf elke dag verbinden met de aarde, mijn aarding, lichaam, geest en ziel en doen waarvoor ik ben geboren.
Misschien herken jij je in mijn verhaal- laat dit je dan inspireren om de weg van je ziel te volgen. Het is een mooi gebeuren de leegte in jezelf in te gaan tot je het zaadje van liefde en licht vindt.
Heel veel liefs
Mieke Box 45
www.miekecoigne.com