Paragnost Eddie & Consulenten

Wat dieren ons laten zien over onszelf

Wat dieren ons laten zien over onszelfBijna 7 jaar geleden is onze lieve kater, Caspertje, in ons gezinnetje terechtgekomen, pas 7 weekjes en omdat een vriendin van mijn jongste dochter alle kittens wou weggeven wegens verhuizing, kwam snel de vraag: ‘ Toe mama, een klein kittentje in huis, toe…’. In principe ‘ mag ik geen ‘ huisdieren houden en toch….heb ik het verbod naast me neergelegd omdat ik al ‘ verkocht ‘ was in mijn hart. Ik dacht bij mezelf….als mijn huisbazen zien dat er zo een lief wezentje in huis is, verzorgd wordt, liefde krijgt…gaan ze hem niet wegjagen en mij nog minder, want ik ben een trouwe en correcte huurder. Ook al was ik bang voor katten en voelde ik de spanning in mijn lijf om een katje in huis te nemen…mijn angst voor katten overwon het over een ondefineerbare liefde voor die wezentjes. Nu, bijna 7 jaar verder, wéét ik waarom. Mijn liefde voor dieren is diep gegroeid, daar waar ik me voorheen concentreerde op ‘ mensen ‘, kwam er ruimte in mijn hart voor dieren. Niemand kon begrijpen waarom ik door de komst van ons Caspertje ‘ plots ‘ gepassioneerd raakte door dieren, de dierenwereld, hun gevoelens, emoties, en met hen te communiceren. Tja, er is voor alles een tijd…..waarom hierop zelfs proberen een rationele verklaring aan te geven? Ik zou niet weten hoe en het hoeft niet. Punt is…er is een andere wereld voor me opengegaan en een wereld die me heel diep raakt: de dierenwereld. Ik ben zelfs beschermend lid bij Gaia geworden en op mijn manier draag ik mijn steentje bij.

Op die 7 jaar hebben mijn gezinsgenoten en ikzelf al heel wat ‘avontuurtjes ‘ ervaren met ons spookje, maar door ook te kijken, te voelen, waar te nemen voel ik ook dat hij een meestertje is en vooral een meestertje over zichzelf, al heeft hij ons ook nodig vanuit een diep en onvoorwaardelijk vertrouwen. Hij maakt deel uit van ons gezinnetje en zonder zijn aanwezig-zijn zou ons gezinnetje incompleet voelen.
Ik geniet dus heel veel van consultjes van de mens die vragen hebben over hun geliefde dieren…mens en dier werkt bijzonder verbindend, op hartsniveau. Ik merk dit elke keer als ik vragen krijg rond dieren….moeilijk om dit in woorden te gieten en ook dat hoeft niet.

Dieren spiegelen ons innerlijke. Vreemd is het niet want de bijzonder scherpe gevoeligheid van dieren voor onze gevoelens vertaalt zich in gedrag. En vaak is hun gedrag een afspiegeling van onze emoties. Onze dieren voelen vaak veel meer van onze inwendige emoties en met elkaar botsende gevoelens dan wijzelf. Maar omdat ze van ons houden, willen ze ons ook helpen weer in evenwicht te komen en gelukkig te zijn. Als onze gevoelens verborgen of strijdig zijn met elkaar, brengen ze die zelf naar buiten, zodat wij de kans krijgen om bij onszelf naar binnen te kijken en datgene aan te pakken wat om heling vraagt.

Het kan dus wel eens pijnlijk zijn om naar onze problemen te kijken. Dieren kunnen dus onze kanten van onszelf laten zien, die we onderdrukken en door ons hiervan bewust(er) te worden, kunnen we gemotiveerd raken om te veranderen.

Er wordt vaak gezegd dat dieren op hun ‘ mens ‘ lijken. Wat misschien dichter bij de waarheid is, is dat er persoonlijkheden van dieren een kant van hun mens weerspiegelen. Mensen met introverte dieren zijn vaak zelf introvert. Mensen met grote onstuimige honden zijn vaak zelf uitbundig. En stel dat we tien dieren hebben, elk van die dieren vertoont een aspect van onszelf: de onderzoeker, de clown, de opvoeder enz…

Als je je zorgen maakt over het gedrag van je huisdier, bekijk dan eens of het probleem niet bij jou ligt? Observeer het gedrag, denk na over de situatie en bedenk wat je ervan kan leren, neem je verantwoordelijkheid en doe er iets mee. Als je het moeilijk vindt het verband te zien, vraag dan een goeie vriend hoe hij/ zij het ziet en nog veel beter: vraag het aan je huisdier. Door je huisdier te observeren leer je je eigen gedrag te veranderen. Geloof het maar dat hun onvoorwaardelijke ons helpt echt te groeien en bewuster te worden.

Dieren kunnen ons ook helpen om ‘ beschadigde’ kanten van onszelf te helen. Het gebeurt vaker dat , als mensen een mishandeld dieren nemen ( niet toevallig), hun leven ingrijpend positief verandert. Als ze het dier koesteren en het helpen beseffen dat niet alle mensen wreedaardig zijn, verdwijnen vaak hun eigen muren van angst en pijn. Al het koesteren en al de liefde worden weerkaatst. Terwijl wij hen genezen, genezen we onszelf. Duidelijk, niet?

Sommige mensen denken dat ze het dier ‘ redden ‘, maar met de tijd weten ze dat het het dier is dat hen redt en dat is ook wat ik vaker in gesprekken verneem. Mooi en bijzonder! Door een gewond ( innerlijk en ook fysiek vaak) te verzorgen, krijgen gewonde mensen de kans hun problemen aan te pakken, op te lossen en vrede te ervaren.

In een volgend blog schrijf ik nog graag even met liefde voor onze dieren wat ze ons nog zo allemaal kunnen laten zien, ervaren en voelen.

Ons Caspertje laat me in zijn gedrag zien ‘ te doseren ‘. En weet je hoe? Ik heb de neiging in het hele huis door bakjes met ditjes en datjes te zetten voor hem met als gevolg dat hij aan elk bakje vertwijfeld staat te kijken en me een blik werpt van: te veel vrouwtje, veel te veel. Ai. Ik bedoel het goed, maar inderdaad té veel is té veel.

En hierbij herinner ik me de tijd dat ik de tijd dat ik les gaf altijd overdreef in de voorbereidingen want stel dat ik toch te weinig stof aanbood aan mijn studenten, stel dat ze zich gingen vervelen door te weinig stof…terwijl het net het omgekeerde was : genoeg is meer dan genoeg. Grappig en confronterend. Nu kan ik erom lachen, toen had ik , net zoals Casper me duidelijk liet zien, last van keuze-stress: zal ik dit er nog even aan toevoegen want dit zal mijn studenten aanspreken, o, hier zie ik nog iets, ook al interessant….Eén ding behoud ik wel: mijn van harte delen. Delen is ook helen en ook al nader ik stilletjes aan mijn 60 ste levensjaar, diep van binnen voel ik me sprankelen en blijf ik ook levenslang leren. Omdat het gewoon fijn is.

Heel veel liefs en tot een volgend blogje
Mieke
www.miekecoigne.com